قلمروهای مکانی در مطالعات ترجمه - Farahzad, Farzaneh; Ehteshami, Samar (فصلنامه مطالعات ترجمه ایران, 2019)
مفاهیم مکان-محور همواره در نظریه‌پردازی در مطالعات ترجمه نقش مهمی ایفا کرده‌اند. در تعاریف ترجمه عموماً حرکتی میان متن و زبان مبدأ و متن و زبان مقصد در نظر گرفته می‌شود. علاوه بر این، مکان در اکثر استعاره‌های ناظر بر ترجمه نهادینه شده است از جمله استعاره «ترجمه به مثابه انتقال». در پژوهش حاضر، به مفهوم مکان دیالکتیک در مطالعات ترجمه پرداخته شده است. مکان بهعنوان ساخته اجتماعی تقریباً از دهۀ 60 میلادی در علوم انسانی مطرح شد. بر این اساس، مکان دیالکتیک، چند‌وجهی، نسبی و پویا است (لوفور، 1976؛ سوجا، 1991). در این پژوهش نظریه‌های مطالعات ترجمه بر اساس این تعریف بررسی شدند. گفتنی است که نظریه‌هایی ناظر بر مفهوم ایستا و غیردیالکتیک مکان در ترجمه از این پژوهش حذف شدند. پس از بررسی، نظریه‌های مکان-محور در چهار گروه معرفی شدند: فضای ترجمه، ترجمه و فضای شهری، ترجمه و جغرافیا و ترجمه و بوم‌شناسی. مطالعۀ این حوزه‌های جدید، تحت یک مقوله مشخص، علاوه بر اینکه نشانگر پتانسیل رشته در پژوهش‌های میان‌رشته‌ای است، مسیر جدیدی را برای پژوهش در مطالعات ترجمه و قلمروهای مکانی معرفی می‌کند.